خیلی سعی کرد تا همه چیز رو بفهمه

اما نتونست.سعی کرد به کمک فیزیک وریاضیات وحتی فلسفه همه

چیز رو اندازه بگیره اما نال گهان دریافت که در هستی چیزهایی

هست کهبا ابزارهای اون نمیشه اون ها را اندازه گرفت یا فهمید

پس گیج شد و فرو رفت؟


بعد همه محاسباتش رو خط زد واز نو شروع کرد همه اجزا را شمرد

اما حس کرد چیزی در این میان کم است؟

فرمول های اون جایی نیمه تمام می موند دوباره گیج شد وفرو رفت

طبیعت آزمایشگاه ها و کتابخانها رو جستجو کرد اما نیافت.

می خواست برگرده اما نمی تونست راه اومده مثل کلافی سر در گم

پیچیده و ناپیدا بود. می خواست پیش بره اما نمی تونست

راهی که می رفت بن بست بود.

پس کلافه شد لغزید وباز هم فروتر رفت. فرصت تمام می شدو او در

 جاده ای کدر می رفت و بر می گشت. می رفت و فرو می رفت

بر می گشت و فرو تر میرفت.ناگهان هر چی را که یافته بود را هم از دست داد

و پرسش های زیاد و زید تر شدمعما ها بیشتر وبیشتر شدو ذهنش تاریک

چراغ روحش خاموش شد و ظلمت به جانش افتاد. کور شد وسر رشته از دستش

رها شد پس فرو تر رفت.

دیگه به جای این که معما را حل کنه خودش به پرسشی دشوار و بغرنج تبدیل شده

بود که باید کسی خودش رو حل می کرد.ناگهان من او را یافتم گفت من او را حل کرده ام

گفت من من پاسخ همه پرسش های دشوار او هستم.

وقتی پاسخ چیست ابزار هایش رو دور ریخت واز اون ها گریخت اما این کافی نبود.

 او باید هنوز می گریخت باید دور می شد. باید از خودش دور تر می رفت. باید خودش

را تکذیب می کرداما نتونست. پس فروتر رفت. سنگی که برداشته بود سنگین بود پس

ترازویش شکست ونظم اش بهم ریخت.

از بی نظمی پریشان شد و دور خودش چرخیدتا رها شود اما فرو تر رفت . بی قرار شد

بالا رفت. بالا و بالا تر رفت. اما هنوز کافی نبود آن چنان بالا رفت که ناپیدا شد اما باز

کافی نبود . پس در خودش فرو ریخت.

کوچک و کوچک تر شد و از آن ارتفاع فرو افتاد . پس  تباه شد؟

مستور

نوشته شد توسط تاراش پسر و دختر

نوشته شده در پنجشنبه 24 خرداد1386ساعت 11:6 قبل از ظهر توسط مجتبی| |