من پای از گلیم هستی فراتر می نهم . تا آنجا که روح و دل حکومت دارند پیش می روم ،تا به ملاقات خدای خویش نایل آیم . 
خوش دارم که در این سفرتنها باشم ،تا درخلوت تنهایی،قلب خود را نمازگاه ذات اقدسش کنم ... .
خدایا 
هرچه دوست داشتم ازمن گرفتی .به هر چه دل بستم ، دلم را شکستی .به هر چیزی که عسق ورزیدم ،آن را زایل کردی .هر کجا که قلبم آرامش یافت ، تو مضطرب و مشوشش نمودی.هر وقت که دلم به جایی استقرار یافت ، تو آواره ام کردی . هر زمان به چیزی امیدوار شدم ،تو امیدم را کور نمودی ....تا به چیزی دل نبندم و کسی را به جای تو نپرستم و در جایی استقرار نیابم و به جای تو محبوبی و معشوقی نگیرم و جزتو به کسی دیگر و جایی دیگر و نقطه ای دیگر آرامش نیابم . فقط تو را بخواهم ،تو را بخوانم، تورا بجویم، و تو را پرستش کنم.